Allah kitap verdiği diğer bütün nebilere farklı zaman dilimlerinde dilediği sıra ile mesajları gerçekleştirir, yollar ve dilediği sıra ile mesajlarını Kur’an ile ta kıyamete kadar sabit kılıp bırakır. Mesajların yazıldığı ve korunduğu Orijinal, Ana Kitap Levh-i Mahfûz’da O’nun katındadır, yanındadır.[*]

_________________
[*] Kur’an’da vahyin geliş süreci anlatılırken Allah’ın mesaj üzerindeki mutlak hâkimiyeti vurgulanır. Mesajların hangi sırayla, ne zaman ve nasıl gerçekleşeceği insanın değil, Allah’ın tasarrufundadır. Bu yüzden vahiy, tarih boyunca farklı topluluklara, farklı zamanlarda gönderilmiş; her toplum kendi şartlarına uygun ilahî rehberle yönlendirilmiştir. Bu durum ilahî bilginin değiştiğini değil, insanlığın aşamalı olarak eğitildiğini gösterir.

Kur’an bütünlüğünde Allah’ın vahyi, belli isimler üzerinden tarih içinde görünür hâle gelir. Âdem ile başlayan insanlık yürüyüşünde Nûh, İbrahim, Musa, Davud, Süleyman ve İsa gibi kitap ve hikmet verilen nebîler, kendi toplumlarına ilahî mesajı taşımışlardır. Musa’ya verilen Tevrat, Davud’a verilen Zebur, İsa’ya verilen İncil bu sürecin parçalarıdır. Her biri kendi döneminde bir rehber olmuş, ilahî hakikati bulunduğu toplumun dili ve şartları içinde temsil etmiştir.

Bu noktada Kur’an’daki “kaldırma / sabitleme” meselesi daha net anlaşılır. Allah’ın ilminde eksilme ya da değişme yoktur; Levh-i Mahfûz vurgusu bunu anlatır. Değişen şey, hakikatin kendisi değil; onun yeryüzündeki yürürlük alanıdır. Önceki kitaplar ve hükümler kendi dönemlerinin görev metinleriydi. Zamanı dolduğunda bu görev tamamlandı ve insanlık yeni bir aşamaya taşındı.

Son vahiy, Muhammed’e (salât ve selam üzerine olsun) indirilen Kur’an ile sabitlenmiştir. Böylece parçalı rehberlik sona ermiş, bütün insanlığa hitap eden korunmuş bir kitap bırakılmıştır. Kur’an bu yönüyle önceki vahiyleri reddetmez; bilakis doğrular, fakat nihai ölçüyü kendisi olarak ortaya koyar. Artık referans tek bir kitapta toplanmış, vahiy süreci tamamlanmıştır.

Sonuç olarak mesele, Allah’ın sözünden vazgeçmesi değil; vahyin tarih içindeki yürüyüşüdür. Allah katında hakikat daima sabittir; insanlığa sunuluşu ise nebîler üzerinden aşamalı olmuştur. Önceki nebîler kendi toplumlarına rehberlik etmiş, Kur’an ise Muhammed’e (salât ve selam üzerine olsun) indirilen son ve korunmuş vahiy olarak bu süreci tamamlamıştır. Bu yüzden Kur’an, Levh-i Mahfûz temelli, güvenilir ve nihai rehber olarak anlaşılmalıdır.