Nebi, müminler üzerinde kendi nefislerinden daha ileri bir önceliğe sahiptir. Onun Eşi ve himayesi, sorumluluğu altında bulunan kadınlar, müminler bakımından anne hükmündedir. Akrabalık bağı bulunan kimseler, Allah’ın Kitabı uyarınca miras konusunda birbirlerine, diğer müminlerden ve muhacirlerden daha önceliklidir. Bununla birlikte, dostlara iyilik yolu açıktır. Bu hüküm Kitap’ta kayıt altına alınmıştır.[*]

_______________________
[*] Bu ayet, Peygamberimizin sav. müminlerle olan ilişkisini yalnızca bireysel bir bağlılık olarak değil, toplumsal düzeni kuran bir sorumluluk ilişkisi olarak tanımlar. “Nebi, müminler üzerinde kendi nefislerinden daha ileri bir önceliğe sahiptir” ifadesi, onun rehberlik ve yönetme konumunun şahsi çıkarların üstünde olduğunu bildirir. Bu öncelik, sevgi temelli bir bağlılıktan öte, ümmetin yararı için omuzlanan kurumsal bir görev anlamı taşır.

Kur’an’ın onaylamadığı; yüzyıllar sonra uydurulmuş Hadislerle, Peygamberimizin Hayatı diye iftiralarla dolu hikâyelerle ve yine Emevi, Abbasi Kökenli (imzalı) Münafık Ulemâ YÖNETİMİN isteği üzere: İslâm Tarihi ile Ümmet ve İnsanlık Peygambere düşman edilmiştir: 9 YAŞINDAKİ AYŞE İLE GERDEĞE GİRDİ, diyerek/dedirterek?!

Hem de Ayşe Validemizin ağzından söylettirerek: Muhammed ile 6 yaşında sözlendik, 9 yaşımda nikâhlandık, gerdeğe girdik şeklinde.

Ayşe Validemiz BİR FAKİHE: Allah’ın ayetlerine AYKIRI,Ş davranır, ÇELİŞKİLİ söz söyler mi?!

Kızlar rüştüne, ergenlik çağına ulaşınca diye Allah hükmü ortada iken?!

Yani kız cocukları: KENDİ TERCİHLERİ, SEÇİMLERİ, İSTEKLERİ ile evlilik yapabilirler. Babalarının zoru ile ilgili değil?! Tarih şirk ve küfür dolu maalesef.

Ayetin devamında geçen “Onun eşi ve himayesi, sorumluluğu altında bulunan kadınlar, müminler bakımından anne hükmündedir” ifadesi, biyolojik bir annelik anlamına gelmez. Burada kurulan bağ, hukuki ve ahlaki bir statüdür. Amaç, Peygamberimizin sorumluluğu altındaki kadınların toplum içinde korunması, saygın bir konuma yerleştirilmesi ve istismara açık bir ilişki alanı haline getirilmemesidir. Bu tanımlama, onların ümmet içinde özel bir güvenceye sahip olduğunu bildirir.

Arapça metinde kullanılan “zevc” kelimesi, her durumda yalnızca karı-koca ilişkisini ifade eden dar bir anlam taşımaz. Kelime; eşlik eden, birine yardımcı olan, bir ve beraber hareket edip kanatlarına alan kişiye itaat eden ve bir sorumluluk bağıyla bağlı olan kimse anlamlarını da içerir. Bu nedenle ayette geçen ifade, Peygamberimizin yalnızca aile hayatına değil, koruması ve geçimini üstlendiği kadınlara yönelik sorumluluk alanına da işaret eder. Böylece “eşleri” ifadesi, dar bir bireysel birliktelik yerine, geniş bir toplumsal koruma çerçevesini anlatır.

Peygamberimiz sadece tebliğ eden bir kişi değil, aynı zamanda bir Devlet Başkanıdır. O dönemde savaşlar nedeniyle çok sayıda erkek hayatını kaybetmiş, geride yetim çocuklar ve korunmaya muhtaç kadınlar kalmıştır. Bu sosyal tablo karşısında Peygamberimizin yaptığı şey, kişisel bir tercih değil, kurumsal bir görevdir: Sahipsiz kalanları koruması altına almak, geçimlerini üstlenmek ve toplum içinde güvenli bir statü kazandırmak.

Bugün Türkiye’de şehit ailelerine yönelik uygulanan Devlet Destek Sistemi, T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı bu anlayışın çağdaş bir karşılığıdır. Devlet, hayatını kaybedenlerin geride bıraktığı eşlerin ve çocukların bakımını, geçimini ve eğitimini üstlenir. Peygamberimizin yetimli ya da dul kalmış kadınları koruması altına alması da aynı toplumsal ilkeye dayanır: Kimsenin sahipsiz bırakılmaması ve adaletli bir düzenin kurulması.

Ayetin ilerleyen kısmında miras hukukuna değinilmesi, bu düzenin keyfî değil, ilahi ölçüye bağlı olduğunu gösterir. “Akrabalık bağı bulunan kimseler, Allah’ın Kitabı uyarınca miras konusunda birbirlerine, diğer müminlerden ve muhacirlerden daha önceliklidir” ifadesi, iman kardeşliğinin değerini korurken, hukuki düzenin kan ve aile bağı üzerine kurulduğunu bildirir. Böylece duygusal bağ ile hukuki sorumluluk arasındaki denge sağlanmış olur.

Bununla birlikte ayet, hukuki sınırları çizmekle yetinmez; ahlaki alanı da açık bırakır: “Dostlara iyilik yolu açıktır.” Bu ifade, miras hukukunun dışında kalan insani yardımlaşmanın ve gönüllü desteğin meşru olduğunu bildirir. Böylece toplum, sadece kanunla değil, merhamet ve vicdanla da ayakta tutulur.

Ahzab 6. ayet, Peygamberimizin konumunu yalnızca dini bir liderlik olarak değil, sosyal adaleti kuran bir yönetim sorumluluğu olarak tanımlar. Onun müminlere kendi nefislerinden daha öncelikli olması, bireysel arzuların değil, toplumsal düzenin esas alınması gerektiğini öğretir. “Onun eşi ve himayesi altındaki kadınlar” ifadesi ise bu düzenin, dul ve korunmaya muhtaç kadınları sahipsiz bırakmayan kurumsal bir güvenceye dönüştüğünü gösterir.

Bu ayet, inancı soyut bir düşünce olmaktan çıkarıp yetimi koruyan, dul kadını gözeten ve toplumsal adaleti ayakta tutan bir hayat sistemine dönüştürür. Peygamberimizin uygulaması, yalnızca bireysel bir örneklik değil; devlet sorumluluğu taşıyan bir merhamet düzenidir.