Onlar, o müslümanlar öyle kimselerdir ki; şâyet kendilerine yeryüzünde imkân ve iktidar versek; Salâtı, Dini, Namazı zayi etmeden, ortadan kaldırmadan, Dini hükümsüz kılmadan sahiplenerek gereği gibi, yani; Allah’ın ta Adem’den Muhammed’e kadar Farz kıldığı şekil nasılsa Salâtı, Dini ve Hükümleri uygulanageldiği ve Namazı da onlardan bu yana kılınageldiği üzere bütün ritüeller ile onlara gösterip öğrettiği şekilde edâ ederek yerine getirir, zekatı da hem malının hem de ruh ve bedeninin arınması, temizlenmesi için tastamam verir, iyilikle emreder ve kötülüğün oluşumuna engel olurlar. Bütün işlerin âkıbeti, sonu Allah’a aittir.[*]
_______________
[*] Bu ifade, imkân ve iktidarın mümin için bir ayrıcalık değil ağır bir emanet olduğunu hatırlatır. Yeryüzünde güç sahibi olmak, yalnızca yönetme yetkisi değil; ilâhî ölçüleri yaşatma sorumluluğudur. Burada öne çıkan ilk vurgu, salâtın yani dinin hayattan çıkarılmaması, zayıflatılmaması ve hükümsüz hâle getirilmemesidir. Çünkü din, sadece bireysel bir inanç değil; hayatın bütün alanlarını kuşatan bir yöneliş ve düzen kurucu ilkedir. Bu nedenle gerçek mümin, iktidarı ele geçirdiğinde dini törensel bir simgeye indirgemez; onu yaşanan, uygulanan ve toplumun merkezinde duran bir hakikat hâline getirir.
Devamında zikredilen zekât, bu anlayışın sosyal boyutunu ortaya koyar. Zekât yalnızca maddî paylaşım değil; insanın malıyla birlikte kalbini, ruhunu ve niyetini arındıran bir kulluk eylemidir. Böylece iktidar, servet biriktirme aracı olmaktan çıkar; arınma ve paylaşım vesilesine dönüşür. İyiliği emretmek ve kötülüğün oluşumuna engel olmak ise bu duruşun toplumsal tezahürüdür. Mümin, gücü kendi lehine kullanmaz; adaleti ayakta tutmak, iyiliği yaymak ve kötülüğü sistem hâline gelmeden durdurmak için kullanır. Bu da gösterir ki gerçek iktidar, ahlâkı kurumsallaştırma sorumluluğudur.
Metnin sonundaki vurgu bütün çerçeveyi tamamlar: Bütün işlerin sonu Allah’a aittir. Yani mümin, güç sahibi olsa bile kendini mutlak otorite görmez; yaptığı her işin hesabını vereceğini bilir. Bu bilinç, iktidarı azgınlığa değil tevazuya dönüştürür. Böylece ortaya çıkan model, gücü elde edince değişen değil; güçle birlikte daha fazla sorumluluk hisseden bir mümin tipidir. Gerçek başarı da burada yatar: Gücü ele geçirince dini korumak, adaleti yaymak ve sonunda her hükmün Allah’a döneceğini unutmadan yaşamak.
