İsra

O ALLAH Kİ; her şeyden münezzehtir / hiçbir kusuru, eksiği yoktur. Geceleyin kulunu (Rasûlune görsel / görüntülü bir öğretim faaliyeti olmak maksadıyla bir gece uykudayken rüya aleminde) Mescid-i Haram’dan / Mekke’den çevresini bereketli kıldığımız (el-Beyt’ül-Ma’mûr olan) En Uzak Mescid’e (Allah’ın kudreti etrafında toplanan yere / Yüce Topluluğun Allah’a secde ederek ibadet ettiği yere) çıkardı / yükseltti:[1] Ayetlerimizden bir kısmını (gözleriyle apaçık bir şekilde) kendisine göstermek (görmesini sağlamak) için![2] Şüphesiz O; işitendir, görendir. ______________________ [1] Bugün efsâne olarak anlatılan Miraç aslında Kur'an'da ve İslâm'da yoktur. Miraç kültürü tamamen israiliyat (yahudi mitololijisi) kökenlidir. Biz 'İsra Olayı' deriz. Bu Miraç meselesi yani bilindiği üzere gece yürütülme ve göğe yükseltilme meselesi bize dayatılmış bir efsanedir. Orada Musa as.’a rastlayıp onunla Namaz Vakitleri konusunda pazarlık meselesi de tamamen uydurmadır ve israiliyat (yahudi mitololijisi) kökenli bir kültürden ibarettir. Şuradan anlamalıyız; Muhammed as. neden Musa as. ile görüştürülüyorlar da İbrahim as. ile görüştürülmüyor, düşünün?! İsrailiyat kökenli bir uydurma olduğu apaçık ortadadır! Bir Müslüman; Mekke’den, daha doğru deyimle dünyadan direkt Allah katına astral anlamda (rüya aleminde ruhsal olarak) yükseltildiğini anladığında/yükseltilebileceğine inandığında bir sorun olmaz. Bu konuda İMANİ bir konu değildir. Allah ayetiyle bilgilendirmiştir, o kadar. Bu Surenin (İsra) 60. ayetine bkz. Geceleyin (rüyada) bu olaylar oluyor. Rüya aslında burada görüntü demektir. İsra kelimesine yürüyüş anlamı vermek yanlıştır, doğrusu çıkarmaktır/yükselmektir. Aynı kelime Musa as'ın Tur Dağına çıkarılması için de kullanılmıştır. Aslında Miraç yabancı bir kelime değil, bkz. Meariç/Yükselme Suresi bile var. Allah: “Başkaca ayetlerini göstermek istiyor ve gösteriyor”. Rasûlüne mutmain olsun diye, yani onu desteklemek, kalbini mutmain kılmak amaçlı görsel/görüntülü bir eğitim veriyor. Ve gerçek mahiyetini ancak Allah biliyor (Kur’an/Allah bu konuda detay vermemiştir). Bugün çevresi bereketli kılınan dünyada neresi var?! Ayette ifade edilen bir kısım ayetler nerede var?! “KUDÜS” diyorlar, oysa bugün orada KAN GÖVDEYİ götürüyor?! (O bölge bu anlamda Allah’ın ayetiyle tezat teşkil etmiyor mu?!) Allah’ın bereketli kıldığı (mamur edilen) yerde böyle şeyler olur mu?! Orası (yani Allah’ın İsra: 1 ‘de anlattığı bu yer) bu dünya olamaz! Artı bu ayetin indiği dönemde bugün adlandırıldığı gibi Mescid-i Aksa diye bir mekân da yoktu! Allah’ın katlarından birisi Allahu alem. Tüm RUHLARIN (Melekût Aleminin) toplandığı (çevresi cennet -ile bereketli kılınan- en uzaktaki) bir mescid/toplanma yeri olma ihtimali çok yüksek. KUDÜS VE MESCİD-İ AKSA BAĞLANTISINA GELİNCE Miraç konusundaki ihtilaflardan biri de Kudüs ve Mescid-i Aksa bağlantısıdır. Aslında Miraç’ın bir rüya olduğunu ifade ettikten sonra bu hususa tekrar dönmenin bir öneminin kalmadığı düşünülebilir. Ama biz yine de konuyu eksik bırakmamak adına Kudüs ve Mescid-i Aksa bağlantısı hakkında birkaç kelam etmeyi gerekli görüyoruz. Meşhur Hadis derlemelerinden Sahih-i Buharî’deki rivayetler, Miraç’ın Mekke’den göğe yükseliş biçiminde olduğunu aktarırken, Sahih-i Müslim’deki rivayetler ise göğe yükselişin Kudüs’ten olduğunu nakleder. Muhammed as'ın “İsra” yani gece yürüyüşü sonrası ve onun bir devamı olarak göğe yükselip Allah katına ulaştığı anlatısı/efsânesi gerçekte Kur’an’dan onay alan bir anlatı/kıssa/efsâne değildir. Bununla birlikte sonraki dönemlerde “İsra” hadisesine ilave edilerek bir miraç anlatısı üretilmiştir. Miraç anlatılarına baktığımızda Musa as'ın Tur Dağına çıkışı ile Muhammed as'ın gece yürüyüşü/İsra hadisesinin çok benzediğini görmekteyiz. Musa as., Tur Dağında Allah’tan On Emri almıştır. Muhammed as.'da Sahih-i Buharî’deki gibi pek çok uydurma rivayetlerde anlatıldığı üzere, Miraç sırasında Allah’tan önce elli vakit, daha sonra kademe kademe indirilmek suretiyle beş vakit namaz buyruğunu almıştır. Uydurma rivayete göre kademe kademe indirilişte (yukarıki paragraflarda da değindiğimiz gibi) Muhammed as'a Musa as rehberlik etmiştir. Görüleceği üzere yalnızca bu husus bile Miraç meselesindeki İsrailiyat/Yahudi mitolojisi etkisini çok net bir biçimde ortaya koymaktadır. (Buhari’de bu rivayet Salat 76, Enbiya 5 tasnifiyle yer almaktadır.) İsrâ (إسراء) kelimesi, “seriy (سرِي)” kökünden türemiş kabul edilerek ona “gece yürüyüşü” anlamı verilmiştir. İsrâ kökünden fiillerin geçtiği ayetlerde “gece (ليل)” kelimesi de olduğu için bu kelimeye “gece yürüyüşü” anlamı vermek yanlıştır. Kelime, “her şeyin en yükseği” anlamına gelen “serâh (سَرَاة)”dan türemiştir (Müfredât, (سرى) mad). Kur’an’da isrâ kökünden gelen fiillerin tamamı, “en yükseğe çıkarma” anlamındadır. Necm suresindeki ayetler (Necm 53/13-18) “isrâ”nın, yukarıya çıkarma anlamında olduğunun en açık delilleridir. Kelimenin geçtiği diğer beş ayetten ikisi, Lut aleyhisselama verilen şu emri içerir: “Gecenin bir bölümünde aileni isrâ et/ en yukarıya çıkar!” (Hud 11/81, Hicr 15/65). Tevrat’ta da yer alan “yukarıya çıkar!” emri, gelecek azaptan kurtulmaları için Lut aleyhisselamın, ailesini dağa çıkarması emridir (Tekvin 19/17). Diğer üç ayette ise Musa aleyhisselama, “kullarımı en yukarıya (dağa) çıkar!” (Taha 20/77, Şuarâ 26/52, Duhan 44/23) emri içerir. O dağ, İsrailoğullarını götürdüğü Kızıldeniz’in kenarı ile Kahire arasında olan ve yüksekliği yer yer 2.000 metreyi geçen sıra dağlar olmalıdır (Suna Doğaner, Mısır, DİA). Çünkü o dağlar aşılmadan Kızıldeniz’e ulaşılamaz. Biz yine de en doğrusunu bilen Allah’tır, diyerek; bizim düşüncemiz ve yorumumuz bu yöndedir; isabet ettiysek Allah’tan, hata ettiysek bizdendir! [2] Bkz. Necm Suresi: 1-18. Ayetler. BİR DE UYDURMA DİNDE OLMAYAN MİRAÇ OLAYINDA MUHAMMED AS.'IN ALLAH İLE YAPTIĞI NAMAZ VAKİTLERİ KONUSUNDAKİ PAZARLIK MESELESİ VAR, BİLİYORSUNUZ?!

Biz, Musa’ya kitap verdik, onu İsrailoğullarına / Yakub’un soyundan gelenlere kılavuz yaptık; ‘Benden başkasını vekil edinmeyin’.[1] ______________________ [1] İsra 1. ayette: "Geceleyin kulunu Mescid-i Haram’dan/Mekke’den çevresini bereketli kıldığımız (el-Beyt’ül-Ma’mûr olan) En Uzak Mescid’e çıkardı/yükseltti." İsra kelimesine yürüttü olarak anlam veren pek çok Meal Sahibi vardır. Aslında bu konuya değinmek için değil, 2. Ayetten yola çıkarak 1. Ayette Musa as.'dan bahsedildiğini söyleyenler de (bağlantı kuranlar da) vardır. Bu anlayışa/görüşe katılmıyoruz! 2. Ayeti: "Nitekim Biz Musa'yı da benzer şekilde Tur'a (Tur dağı gibi yüksek bir yere) çıkarmış (İsra: Yükseğe çıkarmak anlamındadır), orada Musa'ya nübüvvet vermiş ve elçiliğini bildirmiş, vahiy kitabını yol gösterici/hidayet rehberi olarak vermiş ve: "Güvenip dayanacak ve size dost ve vekil olacak Allah'tan başka kimse yoktur" buyruğunu İsrailoğullarına bildirmesi için O'nu görevlendirmiştik", şeklinde okumakta fayda var. İsra 1. Ayetle Allah'ın Muhammed as.'a olan tebliğinden sonra, bu ayetle de aynı tebliğin Musa as'a da yapılmış olduğuna değinilmesi, Nübüvvet görevinin her ikisine de aynı yöntemle ve bizzat Allah tarafından yapıldığını vurgulamaktadır, diye düşünüyoruz.

(Ey) Nuh ile beraber taşıdığımız kimselerin nesli! Şüphesiz o, çok şükreden bir kul idi.

Kitap’ta (M.Ö. yaşamış) İsrailoğullarına / Yakub’un soyundan gelenlere şu hükmü verdik: “Yeryüzünde iki defa fesât / karışıklık çıkardınız ve çok böbürlendiniz, zorbalık ettiniz.

İlkinde üzerinize güçlü kullarımızı gönderdik. Evlerin aralarına girip araştırdılar. Bu yapılması gereken ilahi bir kanun idi.

Sonra tekrar size, onları yenme imkanı verdik. Ve sizi mallarla, oğullarla destekledik. Ve savaşçılarınızı çoğalttık.

İyilik ederseniz kendinize iyilik etmiş olursunuz. Ve eğer kötülük ederseniz o da kendi aleyhinizedir. İkincisinde yine yüzlerinizi kötü duruma düşürdüler. (Üzüntüden yüzlerinizin asılmasına sebep oldular.) Ve ilk kez girdikleri gibi yine mescide girdiler ve ele geçirdiklerini mahvettiler.

(Bundan sonra) belki Rabbiniz size acır. Eğer siz dönerseniz Biz de döneriz. Cehennemi kâfirler için yapmışız, kuşatıcı bir zindan!”

GERÇEK ŞU Kİ; bu Kur’an en doğru olan yola iletir ve salih amel/hayata katkı sağlayan/faydalı işleri en iyi şekilde yapan müminlere, kendileri için büyük bir ödülün olduğunu müjdeler.

Ahirete (gelecekteki sonsuzluğa) inanmayan kimselere gelince, onlar için can yakıcı bir azap hazırlamışızdır.

İNSAN hayra dua ettiği gibi, şerre de dua eder. Pek acelecidir insan!

Geceyi ve gündüzü iki âyet yaptık / işâret olarak yarattık. Baksanıza, gecenin âyetini / işâretini giderdik / kaldırdık / sildik ve gündüzün ayetini de aydınlatıcı yaptık. Böylece hem Rabbinizden bir rızık arayasınız, hem de yılların sayısını ve hesabını bilesiniz! İşte Biz, herşeyi açık açık dile getiriyoruz.

Her insanın yapıp ettiğini kendi boynuna doladık. Kıyamet günü onun için, kendisini açılmış olarak bulacağı bir kitap çıkarırız.

“Kitabını oku. Hesapçı olarak bugün sana nefsin yeter.”

KİM doğru yola gelirse, ancak kendisi için doğru yola gelmiş olur! Kim de saparsa / yoldan çıkarsa ancak kendi aleyhine yoldan çıkmış / sapıtmış olur.[1] Hiçbir günahkâr başkasının günah yükünü yüklenip taşımaz![2] Ve Biz, bir rasûl / elçi / kitap[3] göndermedikçe azap ediciler değiliz![4] _____________________ [1] En’am 6/104, Yunus 10/108, Neml 27/92, Rum 30/44, Zümer 39/41, Fussilet 41/46. [2] En’am 6/164, Fatır 35/18, Zümer 39/7, Necm 53/38. [3] Rasûl (رسول), “birine gönderilen kitap / risâle / söz” anlamına geldiği gibi “o sözü iletmek için gönderilen elçi” anlamına da gelir. (Müfredat). Allah’ın elçilerinin görevi, onun sözlerini insanlara ulaştırmaktır. Bu sebeple Kur’an’da geçen Allah’ın Rasûlü (رسول اللّه) ifâdelerinde asıl vurgu ayetleredir. Muhammed as. vefat ettiği için bizim muhatabımız olan Rasûl, sadece Kur’an ve Ayetleridir (Al-i İmrân 3/144). Rasûll kelimesi yerine ”Rasûl / Kitap” ifadesi bunun için yazılmıştır (Maide 5/67, Nahl 16/35). [4] Nisa 4/165, Tevbe 9/115, Taha 20/134, Şuara 26/208, Kasas 28/59.

Yıkımı hak eden bir kent yıkılmadan önce, onun varlıklı azgın kimseleri emir sahibi / yönetici olur; orada suç işleyip bozgunculuk yaparlar. Üzerlerine azap yasası gerçekleşir... Biz de onları mahvederiz, orayı tamamen darmadağın ederek.

Nuh’tan sonra nice nesilleri helâk ettik. Kullarının günahlarını haber alıcı ve görücü olarak Rabbin yeter.

KİM bu çabucak geçen / aceleyle gelip giden dünyayı isterse orada istediğimiz kişiye onun için varettiğimiz kadarını veririz! Sonra da ona (sonsuz kalmak üzere) cehennemi vatan kılarız. Kovulmuş, kınanmış olarak oraya yaslanır.

Kim de ahireti isterse ve mümin olarak, ona uygun bir çaba ile çalışır, koşturursa; işte bunlara çalışmalarının karşılığı verilmiş olur.

Hepsine; onlara da bunlara da Rabbinin lütfundan (dünyada) uzatırız. Rabbinin lütfu (insanların bir kısmıyla) sınırlı değildir!

Bak! Kimini kiminden farklı[1] bir kabiliyette / karakterde / özelliklerde yarattık. Elbette ahiret dereceler bakımından daha büyüktür ve nimeti / ikrâmı da daha büyüktür. ______________________ [1] Kelimenin “faddale” şeklindeki kullanımlarında ise “sahip olunan, mal, mülk, imkan gibi farklı şey” anlamında kullanılıyor. Nisa Suresi’nin 32. ayeti buna güzel bir örnektir. Erkeklerin üstünlüğüne delil olarak aktarılan ayette de aynı kullanımın bulunduğunu ifade edelim. Bir de ALLAH’ın bazınıza diğerinden fazla verdiği şeyleri (ma FADDALE Allahu bihi ba’dukum ala ba’din) istemeyin. Erkeklere çalışmalarından bir pay, kadınlara da çalışmalarından bir pay vardır.

(EY İNSAN), Allah ile birlikte başka bir ilâh edinme! Yoksa kınanmış yalnız başına bırakılmış olarak oturup kalırsın.

RABBİN kendisinden başkasına kulluk etmeme ve anne-babaya iyilikle / güzellikle davranma görevi verdi. Eğer ikisinden birisi veya her ikisi senin yanında ihtiyarlığa ulaşırsa onlara ilgisiz davranma, onları (‘öf anne-baba ya’ diyerek) azarlama ve onlara saygılı (davranarak) güzel, hoş sözler söyle!

Onlara merhametten dolayı alçak gönüllü/şefkatli ol. De ki: “Rabbim! Onlara (anne ve babama) merhamet et; küçükken beni merhametle/şefkatle yetiştirdikleri gibi!”

Rabbiniz nefislerinizin içindeki şeyleri daha iyi bilir. Eğer siz faydalı, (insana ve hayata katkı sağlayan) iyi kişiler olursanız; şüphesiz O da tövbe edip yönelenleri bağışlayandır.

AKRABAYA, yoksula ve yolcuya hakkını ver. Ama gereksiz yere saçıp-savurma!

Şüphesiz saçıp-savuranlar şeytanların kardeşleri olmuşlardır. Şeytan ise, Rabbine karşı nankör olmuştur.

Eğer Rabbinden umduğun bir nimeti bekleyerek[1] onlardan yüz çevirmek zorunda kalırsan hiç değilse onlara uygun hoş/güzel (rahatlatacak) bir söz söyle! ______________________ [1] Kendin muhtaç hâlde bulunuyorsan.

Cimri olma! Savurganlık da yapma! Yoksa, ihtiyaç içinde oturur kalırsın/sıkıntıya düşersin.

Şüphesiz senin Rabbin rızkı[1] dilediği kadar açar (yaratır) ve kısar. Şüphesiz O, kullarından haberi olandır, görendir. ______________________ [1] Rızık kelimesi: Yiyecek, içecek maddelerini içerir, yani boğazdan geçenleri ifade eder. Bu anlamda, bazı ülke ve insanlarına rızkı fazla verdiği-genişlettiği gibi, bazı ülke ve insanlarına da kısar-daraltır. Zengin-fakir ailelerde ve yine zengin-fakir ülkeler örneğinde olduğu gibi! Fakirlikte, rızkın daraltılmasında bugün için örnek ülke Afrika, refah yönünden ise Avrupa gösterilebilir. Ancak boğazdan geçen rızık ile; yine mal, evlât ve servetlerin artışı ya da eksiltilmesi ile de ifade edilen rızkı/nimeti ayırt etmek lazım. Yine bu ayette: Kimi insan işçiliği tercih eder/işçi kalır/diler/ister onun geliri hep aynı düzeydedir, ama; kimi insan da gerek beyin, gerek akıl, gerek işletmecilik yönünden ve ekonomiyi iyi kullanma, yönetme yönünden kendini güçlü hisseder. Rabbinden daha çok mal ve evlat talebinde bulunabilir, anlamı da çıkmaktadır. (Kasas: 82 ve dipnotunu okuyunuz). En iyisini Allah bilir. [7] Ergenlik/evlilik çağı, akıl baliğ çağı her ülkenin oy kullanma (reşit) yaş sınırına gelmiş, yani; 18 yaş erkek ve kız çocukları olarak da anlamamız mümkün.

FAKİRLİK korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin! Onların ve sizin besinlerinizi Biz yaratıyoruz. Şüphesiz ki onları öldürmek, çok büyük bir suçtur.

Zinaya yaklaşmayın! Çünkü o; açık bir kötülüktür, çok berbat bir yoldur.

Haksız yere Allah’ın haram kıldığı canı (bir kişiyi/insanı) öldürmeyin! Kim mazlum olarak öldürülürse onun velisine yetki vermişizdir, o da öldürme konusunda aşırı istekli olmasın. Çünkü o, kendisine yardım edilendir.

YETİMİN malına yaklaşmayın! Ancak en güzel biçim(olan hukukî sınırlar için)de, öncelikle onların yararlarına olmak şartıyla; rüştüne/sorumluluk çağına ulaşıncaya kadar (mallarına) yaklaşabilir/değerlendirebilir/çalıştırabilirsiniz. Ve sözleşmelerinizi de (mallarını geri vererek) yerine getirin! Şüphesiz insan sözleşmelerden sorumlu tutulacaktır.

Ölçtüğünüz zaman ölçüyü tam/eksiksiz yapın ve dosdoğru bir ölçü ile tartın! Bu daha hayırlıdır, sonucu daha iyidir.

Öğrenmediğin/bilmediğin bir işi yapmaya kalkma! Çünkü kulak, göz ve gönül; bunların hepsi ondan sorumlu olacaklardır.

Yeryüzünde böbürlene böbürlene yürüme! Çünkü sen, asla yeri delip yırtamazsın ve boyca da dağlara erişemezsin.

Bu kötü olan(davranış)ların hepsi, Rabbinin katında hoş görülmeyen şeylerdir.

(Ey insan!) İşte bunlar; Rabbinin senin aklına bildirdiği / vahyettiği hikmetlerdendir. Allah ile beraber başka bir ilâh / yönlendirici edinme! Yoksa cehenneme atılırsın; rahmetten uzaklaştırılmış kınanmış olarak?!..

ŞİMDİ (SÖYLEYİN), Rabbiniz oğulları[1] size mi seçti? Meleklerden de kendisine dişiler mi edindi? Şüphesiz, siz çok ağır (yalan/iftira) bir söz söylüyorsunuz. ______________________ [1] İhlas 3: “O, baba değildir ve evlât da değildir!”

ANT OLSUN, bu Kur’an’ın içinde sözü uzun uzun anlattık. Düşünüp öğüt alsınlar diye. Fakat onlara (müşriklere) kaçıştan başka bir faydası olmuyor.

De ki: “Eğer dedikleri gibi, O’nunla beraber ilâhlar olsaydı, onlar arşın sahibine gitmek için mutlaka bir yol ararlardı.

O, hata ve eksikliklerden uzaktır!” Onların yakıştırmalarından yücedir! Çok büyük/çok uludur.

Yedi gök, yeryüzü ve onların içinde bulunanlar O’nu tesbih ederler. O’nu sayısız övgülerle tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur. Fakat siz, onların tesbihini anlamıyorsunuz. Şüphesiz O; halîm’dir, çok bağışlayandır.

KUR’AN OKUNDUĞUNDA, ahirete inanmayanlarla senin aranda sanki bir perde var.

Zekâlarında onu kavramalarına engel olan kabuklar, kulaklarında da bir ağırlık var sanki. Kur’an’da bir ve tek olan Rabbini andığın zaman; onlar kaçarcasına arkalarını dönüp gidiyorlar.

Biz, seni ne maksatla dinlediklerini ve hani onlar gizli konuşurlarken de o zalimlerin; “Siz ancak sihirlenmiş / aldanmış bir adama tâbi oluyorsunuz” dediklerini de gayet iyi biliyoruz.

Bak, sana nasıl misaller verdiler? Böylece şaşırdılar, artık bir yol bulmaya güç yetiremezler.

DEDİLER Kİ: “Biz kemik yığını ve ufalanmış (kokuşmuş ceset hâline gelip te çürüyüp) toprak olduktan sonra mı? Gerçekten biz mi yepyeni bir yaratılışla diriltileceğiz?”

De ki: “İster taş olun, ister demir,

ya da; aklınızda imkânsız gibi görünen herhangi bir yaratık!” Diyecekler ki: “Bizi tekrar kim (hayata) döndürebilir?” De ki: “İlk defa sizi yaratan!” Başlarını sana alaylı bir şekilde sallayacaklar ve: “O ne zaman?” diyecekler. De ki: “Belki de pek yakında!”

Sizi çağıracağı gün, herşeyi yerli yerince yapan O’nun çağrısına derhal cevap verirsiniz. Ve ancak az bir zaman kaldığınızı sanırsınız.

YİNE DE kullarıma söyle: “(Aralarında) en güzel biçimde (bilim ile / doğruluğu kanıtlanmış bilgi ile) konuşsunlar.” Çünkü şeytan tartışmaya dürtükleyerek aralarını bozar. Şüphesiz şeytan, insan için apaçık saldırgan bir düşmandır.

Rabbin sizi daha iyi bilir. Dilerse size merhamet eder (merhameti hak edene), dilerse size azap eder (azabı hak edene). Biz seni onların üzerine ‘vekil / sığınılacak kişi’ olarak göndermedik.

Rabbin göklerde ve yerde olan kimseleri daha iyi bilir. Ant olsun Biz, Nebilerin kabiliyetlerini farklı farklı kıldık / farklı özelliklerde yarattık. Davud’a da Zebur’u verdik.

DE Kİ: “O Allah’tan başka ilâh saydığınız / aranıza girdiğini iddia ettiğiniz kimseleri çağırın da görelim; ne sizden sıkıntıyı kaldırmaya, ne de başka bir yere kaydırmaya güçleri yetmez.”

Aslında onların yalvarıp yakardıkları o kimselerin, kendileri bile hatta içlerinden O’na çok yakın olanlar da dahil, Rablerine varmak/yakınlaşmak için bir vesile/ibadet ararlar! O’nun rahmetini umarlar, O’nun azabından korkarlar. Çünkü, Rabbinin azabı pek çetindir!

NE KADAR ülke varsa, Biz kıyamet gününden önce hangi ülkeyi/kenti batırmışsak veya şiddetli bir azap ile azap etmişsek; kütüğün/kitabın içine satır satır yazılıyor.

Öncekilerin yalanlaması, Bizi mucizeler (yazılı olmayan golağanüstü iknaya yönelik görsel ayetler) göndermekten engelleyen şey oldu. Semud’a bir ibret olarak dişi deveyi verdik. Hemen ona (onu keserek) zulmettiler. Oysa Biz ayetleri ancak uyarmak için göndeririz.

Bir zaman sana demiştik ki: “Rabbin insanlara adaletle davranandır. (İsra / yükseğe çıkarılma esnasında) sana gösterdiğimiz rüyayı / görüntüleri[1] insanlar için bir açığa çıkar[ıl]ma aracı olmaktan başka bir şey kılmadık! Ve Kur’an’da lânetlenmiş (zakkum) ağacını[2] da (bir açığa çıkar[ıl]ma aracı kıldık).” Biz onları uyarıyoruz. Ancak azgınlıklarını daha fazla artırmaktan başka katkıda bulunmuyor. ______________________ [1] “Sana gösterdiğimiz isra rüyasını” da denilebilir. Çünkü İsra olayı Rüya yolu ile gerçekleşmiştir. Ayetlere uygun olan haberlere inanırız. Öyle bedensel bir yükseliş yoktur. Allah en doğrusunu bilendir! [2] Allah Teala, cehennemde bulunan zakkum ağacına inanıp inanmama konusunu da ‘İsra olayında olduğu gibi bir fitne/bir açığa çıkarılma aracı kıldığını belirtiyor. En doğrusunu Allah bilir! Bu ağaçtan yiyenler ağaca lânet ederler. Bkz. Duhan 43-44; Vakıa 52-53; Saffat: 62.

HANİ, bir zaman meleklere demiştik: “Âdem’i selâmlayın[1] / onu tanıyın/onun yanında olun / ona işlerinde destek verin!” İblis’ten[2] başka hepsi derhal saygıyla selâmladılar / onun yanında olacaklarına ve destek vereceklerine dair söz verdiler. O dedi ki: “Çamurdan / balçıktan yarattığın kimseyi selâmlamıyorum / ben onun varlığını kesinlikle tanımıyorum? ______________________ [1] Pek çok Meal Sahibi genelde 'secde edin' olarak verirler. Biz; önünde saygıyla eğilin, selâmlayın olarak vermeyi uygun gördük. Bkz.: Secdenin kök anlamı eğilmedir (Müfredat). [2] İblis; cinden yaratılmış bir varlıktır ve kötülüğün / kötülerin / şeytanların babasıdır, yani bir başka deyimle kötülüğün temsilcisidir. İnsan için büyük bir saldırgan ve saptırıcı / yoldan çıkarıcı bir düşmandır.

Dedi ki: “Benden üstün kıldığın şu kimseyi gördün mü? Eğer kıyamet gününe kadar beni ertelersen; bir kısmı hariç onun zürriyetini kötü işlere sürükleyeceğim.”

(Allah) buyurdu: “Çekil git! Onlardan her kim sana uyarsa, şüphesiz sizin cezanız cehennemdir, uygun bir ceza olarak!

Onlardan gücünün yettiği kimseleri sesinle yerinden oynat. Atlılarınla, yayalarınla onlara yaygara yap / onların üzerine yürü. Mallarda ve çocuklarda onlara ortak ol. Onlara sözler ver!” Şeytan onlara aldatmaktan başka bir söz vermez ki!

“Gerçek / samimi / ihlâslı / iman etmiş kullarıma gelince; onların üzerinde senin hiçbir zorlayıcı gücün olamaz!” Vekil / koruyucu olarak Rabbin daha layıktır!

RABBİNİZ O’dur ki; denizde gemileri, (suya kaldırma kuvveti vererek) sizin için O yüzdürüyor; lütfundan aramanız için. Gerçekten O, size karşı çok merhametlidir.

Denizde size bir sıkıntı dokunduğu zaman, O'ndan başka yalvarıp çağırdıklarınız kaybolur. Karaya çıkararak sizi kurtardığı zaman ise yine yüz çevirirsiniz. İnsan gerçekten nankördür!

Karayı ters çevirip sizi batırmayacağından veya üzerinize bir kasırgayı göndermeyeceğinden emin misiniz? Sonra kendinize hiçbir vekil/koruyucu bulamazsınız!

Yoksa siz, siz tekrar oraya açıldığınızda üzerinize; yerle bir eden bir kasırga göndermeyeceğinden ve inkâr etmenizden dolayı sizi boğmayacağından emin misiniz? Sonra; Bize karşı sizi takip edip de koruyacak kimseyi bulamazsınız!

GERÇEK ŞU Kİ, Biz insanoğluna çok ikrâm ettik / insanoğlunu kerâmetli kıldık; karada ve denizde onları taşıdık / onların ulaşımını sağladık, temiz / güzel besinlerle onları rızıklandırdık. Ve onları yarattıklarımızın pek çoğundan farklı kabiliyetlerde / özelliklerde kıldık!

O GÜN, insanların tümünü liderleri/önderleri ile çağırırız. Kimlerin kitabı sağından verilirse işte onlar kitaplarını okurlar ve en ufak bir zulme/haksızlığa uğratılmazlar.

Kim bu dünyada aklı ile gerçekleri görmeyen bir kör ise, ahirette de kördür. Ve yolca daha da şaşkındır/sapıktır.

O KİMSELER; neredeyse seni fitneye düşüreceklerdi, sana vahyettiğimizden ayırarak; ondan başkasını Bize iftira etmen için. İşte o zaman, seni dost edinirlerdi.

Ant olsun, eğer Biz seni sağlamlaştırmamış olsaydık, neredeyse onlara birazcık meyledecektin.

Şayet öyle olsaydı o zaman sana; hayatta da ölümünden sonra da kat kat azap tattırırdık. Sonra Bize karşı kendin için bir yardımcı da bulamazdın.

Onlar seni oradan/yurdundan çıkarmak için, seni tedirgin etmeye çalışıyorlar; bu durumda senin ardından, onların kendileri de pek fazla kalmayacaklar!

(Bu) senden önce gönderdiğimiz elçilerimiz hakkındaki yasadır. Bizim yasamızda bir değişiklik bulamazsın.

NAMAZI gereği gibi kıl (huşû ile / ayetlerin anlamını düşünerek!) Güneş’in batıya meylettiği saatlerde (öğle namazı ve ikindi namazını), havanın kararmasıyla birlikte (akşam namazı ve yatsı namazını) ve fecrin ilk ışıklarının toplaştığı saatlerde de (sabah namazını kıl!) Şüphesiz ki fecir ışıklarının toplaşması; işte o (sabah namazı vaktidir ve fecr vakti siyah ipliğin beyaz iplikten ayrılması gibi insanlar tarafından) çıplak gözle açıkça görülüp ayırdedilmektedir. _________________________Dr. Yahya ŞENOL Kardeşim konuyu çok güzel izah etmiş, Allah razı olsun. https://www.youtube.com/watch?v=HSw-VKn5mvY

Ve (ey Muhammed / ey Allah’a teslim olan Mümin kişi!) Gecenin bir kısmında (Namaz kılmak ve Kur’an’ı anlayarak okumak için), sana özgü bir nafile / fazladan / gecenin son namazını (Kur'an okuyuşunu yerine getirmek için vitri) kıl! Umulur ki (hem dünyada ve hem ahirette) Rabbin seni övülmüş bir makama ulaştırır!.. Dr. Yahya ŞENOL Kardeşim konuyu çok güzel izah etmiş, Allah razı olsun. https://www.youtube.com/watch?v=HSw-VKn5mvY

De ki: “Rabbim! Beni doğruluk girişiyle girdir ve doğruluk çıkışıyla çıkar. Bana katından yardımcı bir güç ver.”

De ki: “Gerçek/hak geldi, batıl/yalan olan yok olup gitti. Şüphesiz, yalan/batıl olan yok olup gitmeye mahkûmdur.”

BİZ KUR’AN’DA müminler için; (yüreklerindeki problemlere, sıkıntılara) şifâ ve rahmet (çözüm önerilerinden) olan şeyler (ayetler) indiriyoruz / aktarıyoruz / anlatıyoruz. Zalimlerin ise ancak hüsrânını / kaçışını artırıyor!

İNSANA bir nimet verdiğimizde yüz çevirir ve yan çizer! Ona bir şer dokunduğunda ise ümitsizliğe düşer!

De ki: “Herkes kendi yaratılışı/kabiliyeti üzere iş yapar! Rabbiniz yol olarak en doğru yolda olan kimseyi daha iyi bilir.”

BİR DE (EY MUHAMMED) sana ruh hakkında soruyorlar. (Ey Mümin kişi sana da sorabilirler, o hâlde onlara) De ki: “Ruh Rabbimin emrindendir. Ve size ilimden yalnızca az bir şey verilmiştir.”

Eğer dilersek; elbette ki, sana vahyettiğimizi (hafızandan) gideririz sonra onun geri gelmesi için, Bize karşı kendine bir vekil de bulamazsın.

Ancak, Rabbinden bir rahmet olarak (vahiy sana bırakıldı). Şüphesiz sana, O’nun lütfu büyüktür.

DE Kİ: “Şayet insanlar ve cinler, bu Kur’an’ın benzerini getirmek üzere toplansalar, onun bir benzerini getiremezler. Birbirlerine arka çıkıp destekçi olsalar da!..

Ant olsun, insanlar için her çeşit misali bu Kur’an’da iyice anlattık. Ancak, insanların birçoğu inkârda/gerçekleri gizlemekte direttiler.

Dediler ki: “Sana asla inanmayacağız yerden bize bir göze fışkırtmadıkça!..

Ya da senin hurmalıklardan veya üzümlerden bir bahçen olmalı ve aralarından şakır şakır akan ırmaklar fışkırtmalısın.

Veya iddia ettiğin gibi, üzerimize gökyüzünden parçalar düşürmelisin. Ya da Allah’ı ve melekleri karşımıza getirmelisin!

Veya senin, altından yapılmış bir evin olmalı. Ya da gökyüzüne çıkmalısın![1] Ve ona çıkmana da asla inanmayacağız, ta ki bize; kendisini okuyacağımız (elle tutulur hâlde) bir kitap indirmedikçe!” De ki: “Rabbimi yüceltir, tenzih ederim! Ben sadece elçi olan bir beşer[2] / insan değil miyim?” ______________________ [1] Bu konu çok önemli ve yüzyıllardır Müslümanları meşgul etmiş ve etmekte, dolayısıyla biraz derine inerek detay bilgi verelim. GÖĞE YÜKSELTİLME GİBİ BİR MUCİZE/MUCİZEVİ OLAY DA YOK?! İsrâ 90-93. ayetlerdeki mucize taleplerine verilen cevaba dikkat etmek ve Muhammed as.'ın bir beşer/insan olduğu vurgusunu iyi anlamak gerekmektedir. Zira İsrâ 59’da da Kur’an dışında kendisine bir mucize verilmediği Yüce Allah tarafından ifade edilmektedir. Özellikle müşriklerin Muhammed as.'dan: “Göğe çıkma”sını istemeleri yani resmen BİR MUCİZE göstermesini istiyorlar?! Aynı İsa as.'da olduğu gibi, işte kuşları Allah'ın izniyle diriltmesi gibi. Musa as.'ın asasının canlanması gibi?! Şimdi burada yanlış olan tek bir şey var: O da müslümanım diyenlerin İsra 1. Ayeti MUHAMMED AS.'IN MUCİZESİ gibi göstermeleri, başka değil?! Oysa burada mucizevi bir olay yoktur! Allah bir daha mucize göndermeyeceğini (İsra 59) söyleyecek sonra da İsra 1'e Mucize diyeceksiniz, olmaz böyle bir şey?! Çünkü daha önceki insanlık alemi Nebilere verilen tüm mucizeleri yalanlamışlar, ondan dolayı Muhammed as.'a mucize verilmemiştir. Lâkin mucize şeklinde gelen o kadar hadis (tabi iftiradan ibarettir) ve efsane vardır ki, haddi hesabı yoktur. Sözün özü: Allah burada BİR BİLGİ vermektedir. Muhammed as.'da bu rüya aleminde yaşadığı olayı BİR MUCİZE olarak kendisi asla anlatmamıştır?! Allah'ın Kur'an'ında Ayetiyle anlattığı/bilgi verdiği OLAYDAN ibarettir, o kadar?! Biz Müslümanlar da o günün Müslümanları gibi Allah'ın ayetini işittiğimizde: İşittik ve itaat ettik Ey Rabbimiz, demekle mükellefiz. Buradan yola çıkarak, vay efendim işte İsra 93'te Müşrikler göğe çıksan da ve hatta oradan okuyacağımız bir Kitap getirsen de sana inanacak değiliz, demişler diye Allah'ın ayetiyle bildirdiği/verdiği bilgiyi inkâr edecek değiliz. Deriz ki: Gerçek mahiyetini ancak Allah bilir. Aslında bu şu anlama geliyor; yani bizim bulunduğumuz yerden göğe hemen şimdi çık, diyorlar?! Nebi as.'da: Ben bir beşerim, benim öyle bir özelliğim yok ki, sizin istediğinizi hemen anında yerine getireyim. Sizden bir farkın yok, Allah'tan bilgi almak/vahiy almak dışında diyor. Göğe çıktığında gökten okuyacağımız bir Kitap getirsen de demeleri de sadece Nebi as.'ı sıkıştırmak içindir. Elleriyle dokunacakları bir Kitap olarak bir istekte bulunduklarını algıladığımızı düşünün, getirsen yine de inanıcılar değiliz diyorlar peşi sıra. Oysa Allah'ın Nebisi/Rasûlü kendilerine Allah'tan gelen vahyi/ayetleri okuyor, ona inanmayan elleriyle dokunacakları KİTAP getirse ne olacak, yine de inanmayız dedikten sonra?! [2] Kur’an’da yer alan “Beşer” ve “İnsan” kavramları her ne kadar eş anlamlı gibi görünseler de ilgili ayetler incelendiğinde farklı bağlamlarda kullanıldıkları göze çarpar. Kavramlar arasındaki ortak nokta ise ikisinin de aynı varlığı ifade etmeleridir. Rabbimiz, “kurumuş, yıllanıp kokuşmuş kara balçıktan” yarattığını ifade ettiği Adem için birbirini takip eden ayetlerde hem “insan” hem de “beşer” kavramlarını kullanıyor. Bu da Adem’in ve onun türünün yaratılış itibariyle bu iki vasfı taşıdığını gösterir. Bu vasıflar arasındaki farkın ne olduğunu da ilgili diğer ayetlerden öğreniyoruz. a) Beşer Kur’an, insan türüyle ilgili fizyolojik yapısı bağlamında bir şey söyleyeceği zaman “beşer” kavramını kullanmaktadır. Örneğin Yusuf’un (a.s) güzelliği karşısında ellerini kesen kadınlar onun bir “beşer” olamayacağını söylüyorlardı. (12/31) İnsanüstü bir varlık olduğuna gönderme yapıyorlardı da diyebiliriz. Allah’ın elçileri de gönderildikleri toplumlarda “yeme-içme” gibi fizyolojik bazı özelliklerinden dolayı dışlanmışlardır. Zira toplumlar kendileri gibi etten kemikten bir beşer değil, bir melek talep ediyorlardı. İlgili bazı ayetler (23/33-34), (17/95-96). Ölümlü bir varlık olarak yaratılmış olmamız da biyolojik yapımızla ilişkilidir. Rabbimiz bu gerçeği ifade ederken “beşer” kavramını kullanmaktadır (21/34). b) İnsan “İnsan” kavramının geçtiği ayetlerde insan türünün sosyal bir varlık olması özelliğinden bahsedilmektedir. Mesela, Rabbimiz insana öğrettiği şeylerden bahsederken bu kavramı kullanmaktadır (96/5), (55/3-4). İnsanın özgür iradesiyle ortaya koyduğu davranışlarla ilgili de bu kavram kullanılır (103/2-3), (96/6-7). Ayetlerde “sorumluluk ve imtihan” söz konusu olduğunda yine “insan” kavramı devreye girmektedir (33/72), (76/2). İnsanın ahiretteki durumuyla ilgili ayetlerde de bu kavram kullanılır (79/34-35), (75/10), (89/23). Sonuç olarak, ayetlerde “beşer” kavramı, insanın etten kemikten bir varlık olması bağlamında kullanılırken; “insan” kavramı irade ve sorumluluk sahibi sosyal bir varlık olması bağlamında karşımıza çıkmaktadır. Fakat başta ifade ettiğimiz gibi beşer de insan da farklı iki varlığın değil; aynı varlığın iki ayrı vasfıdır / özelliğidir.

KENDİLERİNE hidâyet (yol gösterici, rehber olarak Kur’an ve Elçi) geldiğinde, insanları inanmaktan alıkoyan şey, onların (kibir ile) ancak: “Elçi olarak Allah bir beşer mi[1] / insan mı gönderdi?” demeleridir. ______________________ [1] Kur’an’da yer alan “Beşer” ve “İnsan” kavramları her ne kadar eş anlamlı gibi görünseler de ilgili ayetler incelendiğinde farklı bağlamlarda kullanıldıkları göze çarpar. Kavramlar arasındaki ortak nokta ise ikisinin de aynı varlığı ifade etmeleridir. Rabbimiz, “kurumuş, yıllanıp kokuşmuş kara balçıktan” yarattığını ifade ettiği Adem için birbirini takip eden ayetlerde hem “insan” hem de “beşer” kavramlarını kullanıyor. Bu da Adem’in ve onun türünün yaratılış itibariyle bu iki vasfı taşıdığını gösterir. Bu vasıflar arasındaki farkın ne olduğunu da ilgili diğer ayetlerden öğreniyoruz. a) Beşer Kur’an, insan türüyle ilgili fizyolojik yapısı bağlamında bir şey söyleyeceği zaman “beşer” kavramını kullanmaktadır. Örneğin Yusuf’un (a.s) güzelliği karşısında ellerini kesen kadınlar onun bir “beşer” olamayacağını söylüyorlardı. (12/31) İnsanüstü bir varlık olduğuna gönderme yapıyorlardı da diyebiliriz. Allah’ın elçileri de gönderildikleri toplumlarda “yeme-içme” gibi fizyolojik bazı özelliklerinden dolayı dışlanmışlardır. Zira toplumlar kendileri gibi etten kemikten bir beşer değil, bir melek talep ediyorlardı. İlgili bazı ayetler (23/33-34), (17/95-96). Ölümlü bir varlık olarak yaratılmış olmamız da biyolojik yapımızla ilişkilidir. Rabbimiz bu gerçeği ifade ederken “beşer” kavramını kullanmaktadır (21/34). b) İnsan “İnsan” kavramının geçtiği ayetlerde insan türünün sosyal bir varlık olması özelliğinden bahsedilmektedir. Mesela, Rabbimiz insana öğrettiği şeylerden bahsederken bu kavramı kullanmaktadır (96/5), (55/3-4). İnsanın özgür iradesiyle ortaya koyduğu davranışlarla ilgili de bu kavram kullanılır (103/2-3), (96/6-7). Ayetlerde “sorumluluk ve imtihan” söz konusu olduğunda yine “insan” kavramı devreye girmektedir (33/72), (76/2). İnsanın ahiretteki durumuyla ilgili ayetlerde de bu kavram kullanılır (79/34-35), (75/10), (89/23). Sonuç olarak, ayetlerde “beşer” kavramı, insanın etten kemikten bir varlık olması bağlamında kullanılırken; “insan” kavramı irade ve sorumluluk sahibi sosyal bir varlık olması bağlamında karşımıza çıkmaktadır. Fakat başta ifade ettiğimiz gibi beşer de insan da farklı iki varlığın değil; aynı varlığın iki ayrı vasfıdır / özelliğidir.

De ki: “Eğer yeryüzünde uslu uslu yürüyen melekler olsaydı; elbette Biz de, üzerlerine elçi olarak gökten bir melek indirirdik.”

De ki: “Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah yeter. Şüphesiz O; kullarından haberdardır, görendir.

ALLAH kime (rasûllere, elçilere) doğru yolu gösterirse, işte o doğru yolu bulmuştur. (Suçlulardan) kimini de sapıklıkta bırakırsa artık onlar için, O’ndan başka evliya/dostlar/yol gösteren bulamazsın. Kıyamet günü onları toplayıp süreriz, yüzleri üzerine kör, dilsiz ve sağır bir halde! Onların varacakları yer cehennemdir; o her sakinleştiğinde çılgın alevi onlara artırırız.

Onların cezaları işte budur! Çünkü onlar ayetlerimizi inkâr ettiler ve dediler ki: “Kemik yığını ve ufalanmış (kokuşmuş ceset hâline gelip te çürüyüp) toprak olduktan sonra mı?! Gerçekten biz mi?! Yepyeni bir yaratılışla diriltileceğiz?!”

Görmediler mi? Gökleri ve yeri yaratan Allah, kendilerinin benzerlerini yaratmaya elbette kadirdir. Kendileri için bir süre koymuştur, onda hiçbir şüphe yoktur. Ama zalimler, ancak inkârda direttiler.

De ki: “Eğer, Rabbimin rahmet hazinelerine siz sahip olsaydınız, o zaman da, harcayıp tüketmek korkusuyla kısardınız!” İnsan gerçekten çok cimridir!

GERÇEK ŞU Kİ, Musa’ya herşeyi açıklayan dokuz ayet / mucize vermiştik. İsrailoğullarına / Yakub’un soyundan gelenlere sor? Hani bir zaman (Musa) kendilerine gelmişti de Firavun ona: “Ey Musa! Seni büyülenmiş birisi olarak görüyorum” demişti.

(Musa) dedi ki: “Sen bunları göklerin ve yerin Rabbinden başkasının indirmediğini çok iyi bildin; uyandırıcı belgeler/basiretler olarak! Ey Firavun! Gerçekten ben de seni mahvolmuş birisi olarak görüyorum.”

(Firavun) o yerden onları çıkarmak istedi. Biz de onu ve yanındakilerle birlikte hepsini boğduk.

Onun ardından İsrailoğullarına / Yakub'un soyundan gelenlere dedik ki: “O yurtta / yeryüzünde yerleşin. Ahiret günü geldiği zaman / vadimiz gerçekleştiğinde, hepinizi bir arada / derleyip toplayacağız”.

VE BİZ (katımızdan) onu (Kur’an’ı ilk indirilişi sırasında tamamını Levh-i Mahfuz’dan Cebrail’e harekeli ve orijinal yazılış şekliyle kodlayarak) hak ile indirdik. Ve (bu Kur’an’ın ikinci inişi de Cebrail’den Nebi’ye) şeksiz şüphesiz gerçek olarak / hak ile indirildi. Seni de yalnızca müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik.

(Ey Muhammed; bu sana indirdiğimiz) bir Kur’an ki; insanlara onu iletmen / okuman için anlam kümeleri / bütünlüğü hâline getirdik[1] ve onu bölüm bölüm indirdik! ______________________ [1] Ayrıca Bkz. Kasas: 86. (Aşağıya bağlantılı ayetler linkine de bu ayet konulmuştur). Bu ayette Kur’an’ın bir öğretim ve eğitim kitabı olduğu anlaşılıyor. Belli aralıklarla okumak için bölümlere ayrılmıştır. Ayrıca bu ayet bizim için bir ışıktır, yol göstericidir, rehberdir. Ta kıyâmete kadar gelip geçecek olan toplumların eğitiminde uygulanılması gereken bir sistemi de ortaya koymaktadır. Şöyle ki; zaman ve dönem itibariyle insanların anlayışlarına göre, anlayabilecekleri Sureleri bölümler hâlinde hazırlayarak; Tertip ve Tertil tavsiyesi üzere Bkz. Müzzemmil Suresi; belirli bir program üzere hazırlayın / hazırlık yapın ve insanların kolayına gelecek şekilde, çünkü Müzzemmil Suresinde: Artık Kur’an’dan kolayınıza nasıl geliyorsa / geldiği kadar okuyun; Sure Sure bölümlendirerek insanların istifadesine takdim edilmelidir. İşte biz de bu ve benzeri ayetlere dayanarak, özellikle Medine’de inmeye başlayan, yani; biliyorsunuz İslâm, Medine’de bir Hukuk Sistemi olarak takdim edilmeye başlanmıştır. Mekke’de tam 13 yıl; insanlarda Allah inancının yerleştirilmesi; ahlâklarının iyileştirilmesi, cennet, cehennem, ahiret (günahlardan sakınılması için hesap günü hesap verme) korkusunun ve sevgisinin aşılanması ile ilgili Temel İnançlar üzerinde durmuştur. “Medine: İnsanlararası hak ve hukukun ve ayrıca savaşlar da söz konusu olduğu için bu belde ‘savaş hukuku’ ile ilgili ayetlerin inmeye başladığı yerdir!” Onun için Medeni Sureleri ayrı bir bölüm olarak yayınlamayı uygun görmüş ve 2009 yılı ilk Baskısını sadece Mekki Sureler olarak yapmıştık. Daha sonra gelen yoğun talep üzerine Mekki ve Medeni Sureleri bütünleştirdik. Elinizdeki bu Kitap’ta (bugün internet Sitemize de Kitap'tan tamamını taşımış olduk) Mekki Surelerden hemen sonra Medeni Sureler Bölümü de eklenmiştir. Şu an tam olarak 114 Sure bu Kitap’ta birleştirilmiştir. Demek ki: Temel İnançlarının yerleşmesinden sonra insanlara görev ve sorumluluklarının ne olduğunu açıklayıcı hükümler inmiştir. İşte tam da bu yüzden biz, toplumumuzu ve dünya insanlığını öncelikle temel inançlarda; özellikle ‘Şirk’ konularında meselelerini halletmeden, Medeni Sureler ile muhatap etmek istememiştik. Şükürler olsun artık insanımız bu anlamda fevkalâde bilinçlendiler.

De ki: “Ona / Kur’an’a inanın veya inanmayın! Gerçek şu ki; daha önce bilgi sahibi olanlar tarafından ayetler (Kur’an bütünlüğünde bağlantılarıyla birlikte tertil üzere) okunduğu zaman, (gerçekleri görüp kavramış ve kalpleri mutmain / yatışmış olarak) alınları / yüzleri / çeneleri üzere kapanarak secde ederlerdi!”

Derler ki: “Rabbimizin şanı yücedir/Rabbimiz herşeyden münezzehtir! Rabbimizin sözü mutlaka yerine getirilmiştir.”

(Onlar) çeneleri üstüne kapanarak ağlıyorlar. Ve (Kur’an), onların içten gelen derin saygılarını artırıyor.

De ki: “İster ‘Allah’ diye çağırın veya ister ‘Rahman’ diye çağırın. Hangisiyle çağırırsanız (çağırın), sonunda en güzel isimler O’nundur.” Namazında sesini çok yükseltme ve pek de kısma, bu ikisi arasında bir yol tut!..

De ki: “Çocuk edinmeyen Allah’a sayısız övgüler olsun! O’nun mülkte / yönetimde ortağı yoktur. Âcizlikten ötürü hiçbir yardımcıya ihtiyacı olmayandır! İşte O’nu gereği gibi tekbir et / yücelterek an!