İnşikak

GÖKYÜZÜ yarıldığında,

kendisine yaraşır şekilde Rabbine boyun eğdiğinde,

yer dümdüz edildiğinde,

içinde olanları atıp da boşaldığında.

Ve yaraştığı üzere Rabbine boyun eğdiğinde!

EY İNSAN! Madem ki sen, Rabbinin katına varan yolda, çaba üstüne çaba göstermektesin, sonunda O’nun huzuruna ulaşacaksın.

Artık kimin sicili/dosyası/kitabı sağından verilirse,

o; kolay bir hesap ile hesaba çekilecek

ve sevinçli olarak ailesine / cennet ehli arasına dönecek!

Kimin de dosyası/sicili/kitabı ardından verilirse,

derhal yok olmayı çağıracak / isteyecek

ve (o) çılgın alevli ateşe atılacak.

Çünkü o, (dünyada iken) çevresi içinde sevinçli idi.

Çünkü o (Bizim huzurumuza) hiç dönmeyeceğini sanmıştı!

Aksine hiç şüphesiz Rabbi onu görmekte idi.

ARTIK yemin ederim o şafak vaktine,

geceye ve derleyip topladığı şeylere

ve dolunay şeklini aldığı zaman Ay’a ki;

siz tabakadan tabakaya (bir şeylere, vesilelere, araçlara) bineceksiniz[1] / hâlden hâle / bir durumdan diğer bir duruma geçeceksiniz.[2]

ONLARA ne oluyor ki, inanmıyorlar!..

Kendilerine (anladıkları dilde) Kur’an okunduğu zaman, düşünüp / karar verip / secde[1] / itaat / tasdik etmiyorlar?

______________________
[1] Secde: İtaatin (yani boyun bükmenin yere kapanmayla) doruk noktası anlamlarını da içerir. Bundan dolayı: “Kur’an okunduğu zaman itaat etmiyorlar, yaşamlarına uygulamıyorlar, kabul etmiyorlar!” Ve hatta: “İşittik ve hemen itaat ettik demeleri lâzımken, itaat etmiyorlar…” gibi anlamlar da verilebilinir. Meselâ bir ayette: “Kur’an okunduğu zaman, susun ve onu dinleyin! Umulur ki, rahmet olunursunuz!” buyurulmaktadır. Birlikte düşünmekte fayda var… Demek ki buradan şu anlamı da çıkarabiliyoruz: İnananlar Kur’an okuduklarında veya bir başkası kendilerine okuduğunda hemen “işittik ve itaat ettik” diyerek, secde eder (yani kabul eder, kör ve sağır davranmaz ya da saldırıya geçmez); kâfirler ise, işitir ama isyân eder, karşı gelir/secde etmezler, anlamları da çıkmakta; Kur’an bütünlüğünde düşündüğümüzde / değerlendirdiğimizde.

Bir dipnot daha düşmeliyim: “Her toplum Allah’ın Kitabı Kur’an-ı Kerim’i kendi anladığı dilde okumalı, eğer yabancı bir dilde okursa Allah’a bilinçli bir seçde (iman) etmesi mümkün değildir, taklitten (yani atalar neye nasıl inanmışsa öyle inanmaktan) öte geçemez.”

Aksine o nankörler yalanlıyorlar.

Oysa Allah içlerinde sakladıkları şeyleri çok iyi biliyor.

Onları can yakıcı bir azapla müjdele.

Ancak iman edip de salih ameli / insana ve hayata katkı sağlayacak faydalı her işi en iyi şekilde yapanlar başka! Onlara