“Şüphesiz Allah benim de Rabbim, sizin de Rabbinizdir. Öyleyse O’na ibadet edin. İşte bu, doğru yoldur.”
Ali İmran
Ali İmran 52
İSA, onların inkârlarını sezince; “Allah yolunda yardımcılarım kim?” dedi. Havariler: “Biziz Allah yolunun yardımcıları. Allah’a iman ettik. Şahit ol, biz müslümanlarız” dediler.
Ali İmran 53
“Rabbimiz! Senin indirdiğine iman ettik ve Rasûl’e de uyduk/itaat ettik. Artık bizi (gerçeğe) şahitlik edenlerle beraber yaz.”
Ali İmran 54
Onlar bir tuzak kurdu. Allah da (onların tuzaklarını bozmak için) bir plân yapar. Allah plân yapanların en hayırlısıdır.
Ali İmran 55
HANİ Allah şöyle buyurmuştu: “Ey İsa! Şüphesiz seni (onlar değil) Ben vefat ettireceğim / öldüreceğim ve seni (diğer insanlarda olduğu gibi senin canını da alıp -öldürüp- ruhunu) kendi katıma yükselteceğim. İnkâr edip sana suikast düzenleyenlerin içinden seni kurtaracağım ve sana uyanları kıyâmete kadar kâfirlerin / gerçeği gizleyenlerin üstünde tutacağım. Sonra dönüşünüz yalnızca Bana’dır. Ayrılığa düştüğünüz şeyler hakkında aranızda Ben hükmedeceğim.
Ali İmran 56
“İnkâr edenlere gelince onlara dünyada da ahirette de şiddetli bir şekilde azap edeceğim. Onların hiç yardımcıları da olmayacaktır.”
Ali İmran 57
“İman edip salih ameli / insana ve hayata katkı sağlayacak faydalı bir işi en iyi şekilde yapanlara gelince, Allah onların ödüllerinin tam karşılığını verecektir. Allah zalimleri sevmez.”
Ali İmran 58
(EY MUHAMMED!) Bunu Biz sana ayetlerden ve Hikmet (öğüt ve çözüm önerileri ile) dolu Kur’an’dan okuyoruz.
Ali İmran 59
Şüphesiz Allah katında İsa’nın durumu / yaratılışı Adem’in yaratılışı / durumu ile aynıdır (her ikisi de babasız yaratıldı! İsa’yı Meryem’den), onu da (Adem’i de adı) toprak[ana olan]dan[1] yarattı. (Adem’in babasız olarak toprak anadan dünyaya gelişi, bu anlamda yaratılış açısından İsa ile aynıdır). Sonra ona “ol” dedi. O (Adem, toprak anadan hemen) oluşmaya başladı.
______________________
[1] Âdem’in de İsa’nın da babası yoktur. İsa’nın annesi Meryem, Âdem’in annesi ise topraktır.
Ali İmran 60
Hak Rabbindendir. O halde, sakın şüphe edenlerden olma!
Ali İmran 61
Sana (gerekli) bilgi geldikten sonra, artık kim bu konuda seninle tartışacak olursa, de ki: “Gelin, oğullarımızı ve oğullarınızı, kadınlarımızı ve kadınlarınızı çağıralım. Biz de siz de toplanalım. Sonra gönülden dua edelim de Allah’ın lânetini (kahrını), (aramızdan) yalan söyleyenlerin üzerine isteyelim.”
Ali İmran 62
Şüphesiz bu (İsa hakkında) gerçek kıssadır / yaşanmış bir olaydır. Allah’tan başka hiçbir İlâh yoktur. Şüphesiz Allah, mutlak güç sahibidir, doğru hüküm / isâbetli karar verendir.
Ali İmran 63
Eğer yüz çevirirlerse, şüphesiz ki Allah; fesat/terör (karışıklık) çıkaranları çok iyi bilir.
Ali İmran 64
DE Kİ: “Ey kitap ehli! Bizimle sizin aranızda ortak bir söze / eşit bir kelimeye gelin: Yalnız Allah’a kul olalım. O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım. Allah’ı bırakıp da kimimiz kimimizi ilâh edinmesin / birbirimizin üzerinde otorite kuranlar olmayalım.” Eğer onlar yine yüz çevirirlerse deyin ki: “Şahit olun biz Allah’a teslim olanlarız.”
Ali İmran 65
EY KİTAP EHLİ! İbrahim hakkında niçin tartışıyorsunuz. Oysa Tevrat da, İncil de ondan sonra indirilmiştir. Siz hiç düşünmüyor musunuz?
Ali İmran 66
İşte siz böyle kimselersiniz! Diyelim ki biraz bilginiz olan şey hakkında tartıştınız. Ya hiç bilginiz olmayan şey hakkında niçin tartışıyorsunuz? Allah bilir, siz bilmezsiniz.
Ali İmran 67
İbrahim ne Yahudi mezhebinden idi, ne de Hristiyan! Fakat o, Hanif (yanlışlardan uzaklaşıp dosdoğru) olarak Allah’a gönülden bağlanarak teslimiyet gösteren bir kuldu. Allah’a ortak koşanlardan da değildi.
______________________
YAHUDİLİK ~ Musa as.’ın arkasından gidenlerin dini değil, gitmeyenlerin dinidir.
HRİSTİYANLIK ~ İsa as.’ın arkasından gidenlerin dini değil, gitmeyenlerin dinidir.
SÜNNİLİK-ŞİİLİK ~ Muhammed as.’ın arkasından gidenlerin inancı değil, İslam adına sonraları oluşturulan bir inançtır. Allah’a ve Rasûlüne rağmen oluşturulmuş ve gerçekte onların DİNİ / YAŞAM BİÇİMİ olmuştur.
Ali İmran 68
Şüphesiz insanların İbrahim’e en yakın olanı, elbette ona uyanlar, bir de bu Nebi (Muhammed) ve müminlerdir. Allah da müminlerin dostudur.
Ali İmran 69
Kitap ehlinden bir grup sizi saptırabilmeyi çok arzu etti. Oysa sadece kendilerini saptırıyorlar, fakat farkına varmıyorlar.
Ali İmran 70
Ey Kitap ehli! (Gerçeğe) şahit olduğunuz halde, niçin Allah’ın ayetlerini inkâr ediyorsunuz?
Ali İmran 71
Ey Kitap ehli! Niçin gerçek olanı yalan ile karıştırıyor ve bile bile gerçeği gizliyor(üzerini örtüyor)sunuz?
Ali İmran 72
KİTAP EHLİNDEN bir grup; “Müminlere indirilene; günün başlangıcında inanın, sonunda da inkâr edin, belki onlar (size bakarak) dönerler” dedi.
Ali İmran 73
“Sizin dininize uyandan başkasına inanmayın” (dediler). De ki: “Şüphesiz hidâyet (doğru hayat tarzı) Allah’ın hidâyetidir / gösterdiği doğru hayat tarzıdır. Birine size verilenin benzerinin verilmesinden veya Rabbinizin huzurunda aleyhinize deliller getireceklerinden ötürü mü (böyle söylüyorsunuz?)” De ki: “Lütuf (Nübüvvet / Risâlet; Zebur, Tevrat, İncil, Kur’an gibi Kitapları kime vereceği) Allah’ın elindedir. Onu dilediğine (seçtiği Nebilerine / Rasûllerine) verir. Allah lütfu geniş olandır, hakkıyla bilendir.”
Ali İmran 74
O rahmetini (Nübüvvetini / Risâletini) dilediğine (seçtiği Nebilerine / Rasûllerine) has kılar / verir. Allah büyük lütuf sahibidir.
Ali İmran 75
“KİTAP EHLİNDEN öylesi vardır ki, ona yüklerle mal emânet etsen onu sana iade eder. Fakat onlardan öylesi de vardır ki, ona bir dinar emanet etsen, tepesine dikilip durmadıkça onu sana iade etmez. Bu da onların; “Ümmilere (kültür bakımından dengimiz olmayan ve bizden aşağı seviyede olanlara) karşı (yaptıklarımızdan) bize vebâl yoktur” demelerinden dolayıdır. Onlar bile bile Allah’a karşı yalan söylüyorlar.
Ali İmran 76
Hayır! (Gerçek, onların dediği değil!) Kim sözünü yerine getirir ve Allah’a karşı gelmekten sakınırsa, şüphesiz Allah da sakınanları sever.
Ali İmran 77
Şüphesiz Allah’a verdikleri sözü ve yeminlerini az bir karşılığa değişenler var ya, işte onların ahirette bir payı yoktur. Allah kıyamet günü onlarla konuşmayacak, onlara bakmayacak ve onları arındırmayacaktır. Onlar için çok acıklı bir azap vardır.
Ali İmran 78
Onlardan (Kitap ehlinden) bir grup var ki, Kitap’tan olmadığı halde Kitap’tan sanasınız diye (okudukları) Kitap’tanmış gibi dillerini eğip bükerler ve; “Bu, Allah katındandır” derler. Halbuki o Allah katından değildir. Bile bile Allah’a karşı yalan söylerler.
Ali İmran 79
Allah’ın kendisine Kitabı, Hükmü (hükmetme yetkisini) ve Nübüvveti / Nebiliği verdiği hiçbir beşerin[1] / insanın kalkıp ta insanlara; “Allah’ı bırakıp ta önce bana kullar olun” demesi düşünülemez. Fakat onun diyeceği şudur (şöyle öğüt verir): “Öğrenmekte ve derinlemesine incelemekte olduğunuz Kitap uyarınca rabbaniler (Allah’ın istediği ve kendinizi Allah’ın yoluna adayan örnek kullar) olun!”
______________________
[1] Kur’an’da yer alan “Beşer” ve “İnsan” kavramları her ne kadar eş anlamlı gibi görünseler de ilgili ayetler incelendiğinde farklı bağlamlarda kullanıldıkları göze çarpar. Kavramlar arasındaki ortak nokta ise ikisinin de aynı varlığı ifade etmeleridir.
Rabbimiz, “kurumuş, yıllanıp kokuşmuş kara balçıktan” yarattığını ifade ettiği Adem için birbirini takip eden ayetlerde hem “insan” hem de “beşer” kavramlarını kullanıyor. Bu da Adem’in ve onun türünün yaratılış itibariyle bu iki vasfı taşıdığını gösterir. Bu vasıflar arasındaki farkın ne olduğunu da ilgili diğer ayetlerden öğreniyoruz.
a) Beşer
Kur’an, insan türüyle ilgili fizyolojik yapısı bağlamında bir şey söyleyeceği zaman “beşer” kavramını kullanmaktadır. Örneğin Yusuf’un (a.s) güzelliği karşısında ellerini kesen kadınlar onun bir “beşer” olamayacağını söylüyorlardı. (12/31) İnsanüstü bir varlık olduğuna gönderme yapıyorlardı da diyebiliriz.
Allah’ın elçileri de gönderildikleri toplumlarda “yeme-içme” gibi fizyolojik bazı özelliklerinden dolayı dışlanmışlardır. Zira toplumlar kendileri gibi etten kemikten bir beşer değil, bir melek talep ediyorlardı. İlgili bazı ayetler (23/33-34), (17/95-96).
Ölümlü bir varlık olarak yaratılmış olmamız da biyolojik yapımızla ilişkilidir. Rabbimiz bu gerçeği ifade ederken “beşer” kavramını kullanmaktadır (21/34).
b) İnsan
“İnsan” kavramının geçtiği ayetlerde insan türünün sosyal bir varlık olması özelliğinden bahsedilmektedir. Mesela, Rabbimiz insana öğrettiği şeylerden bahsederken bu kavramı kullanmaktadır (96/5), (55/3-4).
İnsanın özgür iradesiyle ortaya koyduğu davranışlarla ilgili de bu kavram kullanılır (103/2-3), (96/6-7).
Ayetlerde “sorumluluk ve imtihan” söz konusu olduğunda yine “insan” kavramı devreye girmektedir (33/72), (76/2).
İnsanın ahiretteki durumuyla ilgili ayetlerde de bu kavram kullanılır (79/34-35), (75/10), (89/23).
Sonuç olarak, ayetlerde “beşer” kavramı, insanın etten kemikten bir varlık olması bağlamında kullanılırken; “insan” kavramı irade ve sorumluluk sahibi sosyal bir varlık olması bağlamında karşımıza çıkmaktadır. Fakat başta ifade ettiğimiz gibi beşer de insan da farklı iki varlığın değil; aynı varlığın iki ayrı vasfıdır / özelliğidir.
Ali İmran 80
Onun size; “Melekleri ve Nebileri ilahlar edinin” diye, emretmesi de düşünülemez. Siz müslüman olduktan sonra, o size hiç inkârı öğütler mi?
Ali İmran 81
BİR ZAMANLAR Allah, Nebilerden[1] kesin söz aldığında şöyle dedi: “Size Kitap ve Hikmet (problem çözme / işleri sonuca bağlama ilmini) veririm de daha sonra yanınızda olanı tasdik eden / onaylayan bir Rasûl / bir Kitap[2] gelirse kesinlikle ona inanacaksınız ve destek olacaksınız. Bunu kabul ettiniz mi? Bu ısr’ı / ağır yükü[3] yüklendiniz mi?”.[4] Onlar: “Kabul ettik!” dediler. Allah: “Öyleyse siz buna şahit olun, Ben de sizinle beraber şahit olanlardanım”[5] dedi.
_____________________
[1] Allah’ın nebilerden söz alması, nebilere indirdiği kitaplar vasıtası ile ümmetlerden söz alması anlamına gelir. Alınan bu söz gereği tüm ümmetler Kur’an’a iman etmekle yükümlüdürler.
[2] Allah Teâlâ bu ayette nebilere, resule inanma ve ona destek olma emri vermiştir. Nebi ve Rasûl kavramlarının iyi anlaşılması bakımından bu çok önemlidir. Resul (رسول), “birine gönderilen söz” anlamına geldiği gibi o sözü iletmek için gönderilen elçi anlamına da gelir (Müfredat). Allah’ın elçilerinin ana görevi, onun sözlerini insanlara ulaştırmaktır. Bu sebeple Kur’an’da geçen Allah’ın rasûlü sözleri ile asıl vurgulanan şey onların tebliğ ettikleri ayetlerdir. Bu ayetteki “yanınızda olanı tasdik eden bir rasûl” ifadesinin bir benzeri Bakara 2/101’de “yanlarında olanı tasdik eden bir rasûl” şekilde geçer. Bakara 2/101’in iç bütünlüğü, oradaki rasûl kelimesinin kitap anlamında olduğunu açıkça gösterdiğinden o ayet, buradaki rasûlün de kitap anlamında olduğunun delilidir.
[3] Isr, gelecek nebiye inanma görevidir. Nebimizle birlikte ısr yükü kalkmıştır (A’raf 7/157).
[4] Tevrat’taki ifade şöyledir: “Onlara kardeşleri (İsmailoğulları) arasından senin gibi bir Rasûl çıkaracağım. Sözlerimi onun ağzından işiteceksiniz. Kendisine buyurduklarımın tümünü onlara bildirecek. Adımla konuşan bu Rasûl’ün ilettiği sözleri dinlemeyeni ben cezalandıracağım.” (Tesniye 18:18,19). İncil’de de şu ifadeler geçer: “Şimdiyse beni gönderenin yanına gidiyorum. Ne var ki içinizden hiçbiri bana, `Nereye gidiyorsun?’ diye sormuyor. Ama size bunları söylediğim için yüreğiniz kederle doldu. Size gerçeği söylüyorum, benim gidişim sizin yararınızadır. Gitmezsem, Yardımcı size gelmez. O gelince dünyanın günah, doğruluk ve gelecek yargı konusundaki suçluluğunu dünyaya gösterecektir. Günah konusunda – çünkü bana iman etmezler; doğruluk konusunda – çünkü Baba’ya gidiyorum, artık beni görmeyeceksiniz; yargı konusunda – çünkü bu dünyanın egemeni yargılanmış bulunuyor. Size daha çok söyleyeceklerim var ama şimdi bunlara dayanamazsınız. Ne var ki O yani Gerçeğin Ruhu gelince, sizi her gerçeğe yöneltecek. O kendiliğinden konuşmayacak, yalnız işittiklerini söyleyecek ve gelecekte olacakları size bildirecek. O beni yüceltecek.” (İncil Yuhanna 16/5-14).
[5] Allah’ın nebilerden söz alması, onlara indirdiği kitaplar vasıtası ile ümmetlerinden söz almasıdır. Verdikleri bu söz gereğince bugün bütün ümmetler Kur’an’a iman etmekle yükümlüdürler. Çünkü Kur’an, önceki kitapları tasdik eder yani onların Allah’ın kitabı olduklarını onaylar (Bakara 2/40–41, 91, 97, 101, Al-i İmran 3/3–4, 50, Nisa 4/47, Maide 5/48–39, En’am 6/92, Fatır 35/31, Ahkaf 46/12, 30 Saf 61/6–9). Bizim görevimiz ise tasdik yönünü öne çıkararak, insanları Kur’an’a çağırmaktır.
________________________
EĞER GELENEKSEL KÜLTÜRDE SÜNNET, KUR’AN İLE BİRLİKTE VERİLEN HİKMET İSE: KABUL, O HÂLDE ANCAK ŞU ŞEKİLDE OLABİLİR?!
Kitap: Kur’an’dır malûm.
Hikmet: Bu konuda Ümmetin pek çok problem yaşar, yaşamıştır, yaşamaktadır.
Kimi, Hikmet Sünnet’tir der.
Kimi Kitap kadar bir o kadar hatta daha fazlasının verildiği Hadisler, yani Kur’an Vahyi dışında ki GELENEKSEL KÜLTÜRDE (Ehl- Sünnet ve’l-Cemaat Ekolünde) şöyle ifade edilir:
~ İslam Literatüründe “gayr-i metlu vahiy” ifadesi, Hz. Peygamber (asm)’in sünnetini / hadislerini aktaran sahih hadisler / kudsi hadisler için kullanılır. İslam alimlerine göre, sahih hadislerle amel etmek farzdır.
İşte bu yüzden İslâm Ulemâsı (!) enteresan bir hüküm ortaya atmışlardır:
SAHİH HADİSLERLE AMEL ETMEK FARZ’DIR, demişlerdir?!
Neden böyle bir hüküm vermişlerdir, Hadisleri de Kur’an gibi gördükleri için?!
Ne garip değil mi?!
Bu eski ulema: FARZ ‘ı açıklarken de Allah’ın emir ve yasakları olduğuna gönderme yaparlar?!
O hâlde burada ne vardır: Allah’a, Muhammed sav.’i ORTAK edinmişlerdir, nerede: HÜKÜMDE?! Allah gibi Muhammed sav.’de hüküm verir demiş olurlar?!
OYSA ALLAH NE KENDİNE VE NE DE HÜKMÜNE HİÇ KİMSEYİ ORTAK KOŞMAMIŞTIR. Bu ayetlerle sabittir. Hükümde HÜKÜM SAHİBİ ALLAH’tır ve Hükümde TEK KAYNAK TA KUR’AN’DIR?!
ALLAH; NEBİSİ MUHAMMED SAV.’E SANA KİTAP VE HİKMET VERDİK, BUYURUR?!
Şimdi bu Kur’an’a göre ne anlama geliyor bunu ele alalım.
TAMAM BİZ DE SÜNNET’İN HİKMET OLDUĞUNU KABUL EDELİM, BURADA BİR SIKINTI YOK?!
Ancak Allah’ın Kitabı Kur’an-ı Kerim’e göre insanların arasında oluşan problemlere HÜKÜM / ÇÖZÜM ortaya koymuştur Allah’ın Nebisi Muhammed sav. Bunun adına Sünnet demek te bir beis olmaz. Neticede ortaya çıkan SONUÇ, HÜKÜM, KARAR, ÇÖZÜMLERE Hikmet diyoruz biz.
Şimdi; Biz sana Kitap ve Hikmet verdik derken dikkatinizi çekmiştir 2 ŞEY var gibi görünür. İki farklı şey olduğu apaçıktır. Ancak önce KİTAP verilmiştir. İkinci sıraya HİKMET konulmuştur. O hâlde Kitap’tan çıkarılan sonuca, kararlara, çözüm önerilerine HİKMET demek daha doğru ve yerinde bir tanımlama olur. Bizim inancımız tam da bu noktadadır.
Şimdi Ayetlere bir bakalım ve bu kararımızda isabetli mi, isabetsiz mi olduğumuza sizler karar veriniz.
Allah’ın adıyla;
Bakara 269
Allah Hikmet’i (problemleri çözüme kavuşturma bilimini) dileyene (o uğurda çalışana / gereğini yapana) verir. Kim Hikmet’e (bilimsel gerçeklere) ulaşmışsa şüphesiz ona çokça hayır verilmiş demektir. Bunu ancak akıl sahipleri anlar.
Bağlantılı Ayetler: 3/81 4/113
https://www.sadikturkmenmeali.com/bakara-269/
Nisa 113
(EY MUHAMMED!) Hani; Allah’ın sana lütuf ve merhameti sayesinde onlardan bir grubun seni saptırma / yolundan çevirme / vaz geçirme girişimine izin vermedin. Halbuki onlar ancak kendilerini saptırırlar sana hiçbir zarar veremezler. Allah sana kitabı (Kur’an’ı) ve Hikmet’i (insanlara faydalı olan çözüm önerilerini) indirmiş ve sana bilmediğin şeyleri öğretmiştir. Allah’ın sana lütfu çok büyüktür.
Bağlantılı Ayetler: 2/269 5/105 17/73 17/74
https://www.sadikturkmenmeali.com/nisa-113/
Ali İmran 81
BİR ZAMANLAR Allah, Nebilerden[1] kesin söz aldığında şöyle dedi: “Size kitap ve hikmet (problem çözme ilmi / bilimi) veririm de daha sonra yanınızda olanı tasdik eden / onaylayan bir Rasûl / bir Kitap[2] gelirse kesinlikle ona inanacaksınız ve destek olacaksınız. Bunu kabul ettiniz mi? Bu ısr’ı / ağır yükü[3] yüklendiniz mi?”.[4] Onlar: “Kabul ettik!” dediler. Allah: “Öyleyse siz buna şahit olun, Ben de sizinle beraber şahit olanlardanım”[5] dedi.
Bağlantılı Ayetler: 33/40 73/5 12/111
https://www.sadikturkmenmeali.com/ali-imran-81/
Ali İmran 81 DİPNOTLARINI okumak için linki tıklayınız.
Ali İmran 82
Artık bundan sonra kim yüz çevirirse, işte onlar yoldan çıkmışların ta kendileridir.
Ali İmran 83
Göklerdeki ve yerdeki herkes ister istemez O’na boyun eğmişken ve O’nun huzuruna döndürülüp götürülecekken, onlar Allah’ın dininden (sizin için seçtiği yaşam tarzından) başkasını mı arıyorlar?
Ali İmran 84
De ki: “Allah’a, bize indirilene, İbrahim’e, İsmail’e, İshak’a, Yakub’a ve Yakub[İsrail]oğullarına indirilene, Musa’ya, İsa’ya ve Nebilere Rablerinden verilene inandık. Onlardan hiçbirini diğerinden ayırt etmeyiz. Biz O’na teslim olanlarız.”
Ali İmran 85
Kim İslam’dan başka bir din (yaşam tarzı / sistemi) ararsa; (bilsin ki o din yaşam sistemi) ondan kabul edilmeyecek ve o ahirette hüsrana uğrayanlardan olacaktır.
Ali İmran 86
İman ettikten, Rasûl’ün hak olduğuna şahitlik ettikten ve kendilerine açık deliller geldikten sonra, inkâr eden bir toplumu Allah nasıl doğru yola eriştirir? Allah zalim toplumu doğru yola iletmez.
Ali İmran 87
İşte onların cezası; Allah’ın, meleklerin ve bütün insanların lânetinin (ilencinin) üzerlerine olmasıdır.
Ali İmran 88
Onun içinde ebedi kalacaklardır. Onların azabı hafifletilmez, onlara göz de açtırılmaz.
Ali İmran 89
Ancak bundan sonra tövbe edip kendilerini düzeltenler müstesnadır. Şüphesiz Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.
Ali İmran 90
Şüphesiz iman ettikten sonra inkâr eden sonra da inkârda ileri gidenlerin tövbeleri asla kabul edilmeyecektir. İşte onlar sapıkların / doğru yoldan çıkmışların ta kendileridir.
Ali İmran 91
Şüphesiz inkâr edip kâfir olarak ölenler var ya, dünya dolusu altını fidye verseler bile bu, hiçbirisinden asla kabul edilmeyecektir. Onlar için çok acıklı bir azap vardır. Onların hiçbir yardımcıları da yoktur.
Ali İmran 92
SEVDİĞİNİZ şeylerden Allah’ın tavsiye ettiği şekilde infak etmedikçe / harcamadıkça iyiliğe asla erişemezsiniz. Her ne harcarsanız / infak ederseniz Allah onu bilir.
Ali İmran 93
TEVRAT indirilmeden önce, İsrail’in (Yakub’un) kendisine haram kıldığı dışında, yiyeceklerin hepsi İsrailoğullarına / Yakub’un soyundan gelenlere helâl idi. De ki: “Eğer doğru söyleyenler iseniz, haydi Tevrat’ı getirip okuyun.”
Ali İmran 94
Artık bundan sonra Allah’a karşı kim yalan uydurursa, işte onlar zalimlerin ta kendileridir.
Ali İmran 95
De ki: “Allah doğru söylemiştir. Öyle ise hakka yönelen İbrahim’in dinine uyun. O, Allah’a ortak koşanlardan değildi.”
Ali İmran 96
ŞÜPHESİZ insanlar için kurulan ilk ibadet evi elbette Mekke’de insanlık için / insanlığa Rahmet ve Hidâyet Kaynağı olarak kurulan Kâ’be’dir.
Ali İmran 97
Onda apaçık deliller, Makam-ı İbrahim vardır. Oraya kim girerse güven içinde olmalıdır. Yolculuğuna gücü yetenlerin haccetmesi, Allah’ın insanlar üzerinde bir hakkıdır. Kim inkâr ederse (bu hakkı tanınmazsa), şüphesiz Allah bütün alemlerden müstağnidir (kimseye muhtaç değildir, herşey O’na muhtaçtır).
Ali İmran 98
DE Kİ: “Ey kitap ehli! Allah yaptıklarınızı görüp dururken Allah’ın ayetlerini niçin inkâr ediyorsunuz?”
Ali İmran 99
De ki: “Ey kitap ehli! (Gerçeği) görüp bildiğiniz halde niçin Allah’ın yolunu eğri ve çelişkili göstermeye yeltenerek inananları Allah’ın yolundan çevirmeye kalkışıyorsunuz? Allah yaptıklarınızdan habersiz değildir.”
Ali İmran 100
Ey iman edenler! Kendilerine kitap verilenlerden herhangi bir gruba uyarsanız imanınızdan sonra sizi döndürüp (kendileri gibi gerçeği gördüğü hâlde görmezden gelen) kâfir yaparlar.